Είπα να μην σας πλαντάξω καληνυχτίζοντας αλλα θα σας μεταφέρω ένα περιστατικό από το βιβλίο ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ του Σεβ. Μεσογαίας όπως το θυμάμαι με δικά μου λόγια:
Ένα ετοιμοθάνατο κοριτσάκι, μόλις 5 ετών, χωρίς πρότερη θρησκευτική παιδεία και με αδιάφορη θρησκευτικά οικογένεια δόξαζε τον Θεό στο κρεββάτι του νοσοκομείου. Η μάνα της αγανακτισμένη και απελπισμένη της απαντά: Τί τον δοξάζεις; Ζήτα του καλύτερα να σε θεραπεύσει!
Η απάντηση του παιδιού ήταν: Τον δοξάζω γιατί Εκείνος γνωρίζει γιατί μου έδωσε αυτό πού έχω. Το κοριτσάκι κατέληξε με πίστη και δοξολογία στον Θεό για αυτή την αρρώστια.
Δεν λέω πώς δεν καταλαβαίνω τα γιατί του πονεμένου ανθρώπου προς τον σιωπηλό Θεό. Τα συμμερίζομαι εν πολλοίς. Λέω απλά πώς ένα κοριτσάκι πέντε χρονών, χωρίς εκκλησιαστική και θρησκευτική παιδεία ήταν τόσο αυτοδίδακτο στην ευχαριστία και το θέλημα Του. Και βάζει τα τα γυαλιά σε πολλούς από μας. Χάσαμε την απλοϊκή παιδική εμπιστοσύνη.
